ေမဃ၀တီဟုေခၚေသာ မာန္ေအာင္ကြ်န္းမွာ ရခုိင္ကမ္းရုိးတန္း
ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ရွိ ကြ်န္းလြတ္တစ္ကြ်န္းတစ္ကြ်န္းျဖစ္ေပသည္။
ကြ်န္းေပၚတြင္ရြာေပါင္း
၁၄၀-ေက်ာ္ရွိသည္။ လူဦးေရ ငါးေသာင္းေျခာက္ေထာင္ေက်ာ္ရွိသည္။ စီးပြားေရးမွာ
အဓိကအာျဖင့္
ဆန္စပါးစုိက္ပ်ိဳးေရး၊ ေဆးလုပ္ငန္း၊တံငါလုပ္ငန္း၊ အုန္းသီးကြမ္းသီး
စုိက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းမ်ားပင္ျဖစ္ေပသည္။ စီးပြားေရ အေျခအေနေကာင္းမြန္သေလာက္
အျခားေဒသမ်ားႏွင့္
ဆက္သြယ္မွဳမ်ားတြင္ အားနည္းလွ်က္ရွိသည္၊ တစ္လလုံးမွ ၂-ပတ္မွ
၃-ပတ္အထိသာရွိေသာ သေဘၤာတစ္စင္းႏွင့္
ေႏြရာသီေလာက္သာ ခရီးစဥ္ရွိေသာ ဒါကုိဒါေလယာဥ္ ခရီးရွိသည္။
တသီးတျခားကြ်န္းလြတ္ျဖစ္ေနေသာ္လည္း
မာန္ေအာင္ကြ်န္းတြင္ တစ္ေက်ာင္းတစ္ဂါထာတစ္ရြာတစ္ပုဒ္ဆန္း ဆုိသကဲ့သုိ႕ ခ်စ္စရာဓေလ့မြန္ကေလးမ်ားကား
ထြန္းကားလွက္ရွိေနေပသည္။ မာန္ေအာင္ကြ်န္းတြင္ ထြန္းကာလ်က္ရွိေသာ ဓေလ့ထုံးစံမ်ားမွာ
လူမွဳေရး၊ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားမွ ေပၚေပါက္လာေသာ ဓေလ့ထုံစံမ်ားျဖစ္ၾကသည္။
ေရွ႕ဘုိးစဥ္ေဘာင္ဆက္မွစ၍ ေပၚေပါက္ျပီး ျမတ္ႏုိးစြာထိန္းသိမ္းလာၾကသျဖင့္လည္း ယခုအခ်ိန္ထိ
တည္တံ႕ေနဆဲျဖစ္သည္။
ထိုကလြဲေသာ္၊
ေျမာက္ဘက္ေခၚထ၊ ထိုေဒသ၌၊ ဤကြ်န္း တိုက္တြင္၊ ေရွးယခင္က၊
အစျပဳေလ၊လြဲဖယ္မေဆာင္၊ ေရွးအေၾကာင္းကား၊ မ်ားလွေထြေထြ၊ ရြာငယ္ ရြာႀကီး၊
သီးသီးျခားျခား၊ လူအမ်ားတို႔၊ မွတ္ေလာ့နာယူ၊ ေရွးကသူတို႔၊ ေနမ်ိဳးအိမ္ေျခ၊
မေရတြက္ေကာင္း၊ ရြာအေပါင္းကား၊ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ရြာ၊ တည္ရာဌါန၊ အာဒိစလွ်င္၊
မ်က္ျမင္ၾကြက္ရုပ္၊ တည္လုပ္အိမ္ေျခ၊ ေရတြက္ေခၚၾက၊ ၃၅၀၊ ထြန္းေလခုႏွစ္၊
အျမစ္မူလ၊ အရင္စသည့္၊ ရြာရွင္မည္ကား၊ ေဆးသမားဟု၊ နာမေခၚထူး၊ ငျပားဦးက၊
ၾကင္ထမယား၊ နာမေခၚျပဳ၊ မနန္ဘုက၊ ဖြားျမင္သသူ၊ ငယ္မူနာမည္၊ ေခၚေပပိုင္ပိုင္၊
မီနီခိုင္မွာ၊ ကာမပိုင္ကား၊ ငခ်က္ဖားဟု၊ ျပဳၾကရြာတည္၊ နေလေသာ အခါ၊ ေနေသာခါ
ကား၊ ေဆးသမား၏၊ ငျပားဦးညီ၊ အေမြဆိုင္ပိုင္၊ င/သံဒိုင္ေအာက္၊
မ်ားေျမာက္ေခၚ ေကာင္း၊ ေမာင္ထင္ေကာင္းက၊ စ၍ရြာတည္၊ သံတိုင္ရြာဟု ေခၚသတည္း။
အၿမဲထိုအခါ၊
မယားမွာကား၊ နာမေခၚရာ၊ ႏွစ္ျဖာမိဘ၊ ျပည့္၀န္းမတည္း၊ အဖြားေယမွန္၊
သံဒိုင္မယား၊
